می‌شوند.
تولید طولانی مدتTNF ، از طریق کاهش اشتها و کاهش تولید لیپوپروتئین لیپاز که آنزیم مورد نیاز برای آزادسازی اسیدهای چرب از لیپوپروتئین‌های خون است، سبب تحلیل عضلات و سلول‌های چربی یا لاغری میشود که از آن، تحت عنوان کاچکسی یاد میشود.
TNF همانند IL-1 در صورتیکه در غلظت‌های بالا اثر نماید، موجب بروز پاسخ مرحله‌ی حاد التهاب میشود.
یکی از عوارض ناشی از عفونتهای شدید تولید مقادیر بالایی از TNFاست که پیامد آن مسدود شدن عروق و اختلالات متابولیک است.

۲-۲-۳ اینترلوکین-۶( IL-6) :
این سایتوکاین توسط منوسیتها، ماکروفاژها، سلول‌های پوششی، فیبروبلاستها و سایر سلول‌ها در پاسخ به تحریکات التهابی ترشح میشود. آثار التهابی آن مشابهIL-1 و TNF است. از جمله اثرات آن، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
در غلظت‌های بالا نظیر IL-1 و TNF باعث القای پاسخ مرحله‌ی حاد میشود
تحریک تولید نوتروفیلها در مغز استخوان
تحریک رشد و تکثیر لنفوسیت‌هایB
همکاری در تخریب بافت سخت استخوان (ایمیونولوژی سلولی _مولکولی لیچمن ۲۰۰۳; ایمونولوژی جان وی ۲۰۰۶; ایمیونولوژی پزشکی پارسلو ۲۰۰۱; ایمیونولوژی رویت ۲۰۰۴).

۲-۲-۴ پروتئین واکنشگر –C (CRP)
اولین بار در سال ۱۹۳۰ فرانسیس و تایلت نشان دادند که در سرم افراد مبتلا به پنومونی حاد پروتینی وجود دارد که به پلی ساکارید سی (C ) پنوموکوک متصل می‌شود. این پروتئین، پروتئین واکنشگر C- نامیده شد. پژوهش‌های بعدی نشان داد که این پروتئین پنتامر به تعدادی از باکتریها، قارچها، انگلها نیز متصل می‌شود و پیش از بوجود آمدن آنتی بادی اختصاصی بر ضد میکروب در عفونتهای باکتریایی, عفونتهای ویروسی، در مرحله حاد بیماریهای اتوایمیون، پس از اعمال جراحی، سکته قلبی حاد AMI و سایر واکنشهای التهابی بطور ناگهانی در عرض ۶ تا ۴۸ ساعت تا حدود ۳۰۰۰ بار در سرم افزایش می‌یابد تا به عنوان اپسونین عمل کند و سیستم کمپلمان را از راه کلاسیک فعال نماید.
اندازه‌گیری CRP، روش قابل اعتمادی برای تشخیص و پیگیری التهابات حاد باکتریایی و همچنین عفونتهای پنهان و بیماریهای اتوایمیون است. مقدار این پروتئین در حوادث حاد کرونری نشانه‌ی نکروز و یا التهاب بافت عضلانی عضله قلب میباشد و افزایش میزان آن با عواقب بعدی در بیمار رابطه دارد.
از بین پروتئینهای واکنشگر، اندازه‌گیری CRP بعلت افزایش سریع آن در آغاز ضایعه بافتی و کاهش سریع آن به مجرد بهبودی، بهترین راه تشخیص ضایعات بافتی است. پروتئین واکنشگر C ، یک واکنش دهندهی مرحله حاد است که مقادیر آن به سرعت در پاسخ به التهاب در جریان خون افزایش می‌یابد (آلبرت و همکاران، ۱۹۹۹). همچنین CRP نشانگر غیرتخصصی التهاب است و در بیماریزایی بیماری‌های التهابی مزمن مانند بیماری‌های قلبی – عروقی، دیابت و سرطان نقش دارد (هایدر و همکاران، ۲۰۰۹). یکی از مهمترین محرک‌های تولید CRP، چاقی است (ریتناکاران و همکاران، ۲۰۰۳; شرنوف و همکاران، ۲۰۰۹). بسیاری از پژوهشگرانCRP و IL- 6 را از نشانگرهای بروز مقاومت به انسولین و از عوامل درگیر در بروز آن معرفی کرده‌اند (کیم و همکاران، ۲۰۰۹).

۲-۲-۵ شدت تمرین
شدت تمرین دارای سه سطح مختلف میباشد: شدت پایین۱۹، شدت متوسط۲۰ و شدت بالا۲۱.
سطوح شدت تمرین، مرحله و درجه تمرین و همچنین میزان کالری که در هر زمان سوخته میشود را مشخص میکند. تشخیص و تعریف شدت تمرین به ما کمک خواهد کرد، تا نوع تمرینی را که باید انجام دهیم، مشخص کنیم.
۲-۲-۵-۱ شدت پایین
برای تمرین در شدت پایین، ضربان قلب هدف باید ۵۰-۶۵ درصد از ضربان قلب بیشینه باشد. برای محاسبه ضربان قلب بیشینه شما، سن خود را از عدد ۲۲۰ کم کنید. برای مثال، اگر شما ۳۰ سال سن دارید، ضربان قلب بیشینه شما ۱۹۰ میشود. اگر شما تمرینی با ۵۰ درصد ضربان قلب بیشینه انتخاب کنید، میزان ضربان قلب هدف شما ۹۵ ضربه در دقیقه خواهد شد.
با توجه به وزن شما، تمرین با شدت پایین، به طور میانگین ۵/۲ کالری در هر دقیقه میسوزد.
از جدول پایین استفاده کنید تا میزان کالری مورد نیاز برای تمرین با شدت پایین را تعیین کنید.

جدول۲-۱ میزان کالری مورد نیاز برای فعالیت با شدت پایین
کالری در هر دقیقه
وزن شما (پوند)
۱
۱۲۵-۱۰۰
۱
۱۵۰-۱۲۶
۲
۲۰۰-۱۵۱
۲
۲۵۰-۲۰۱
۳
۳۰۰-۲۵۱
۴
۴۰۰-۳۰۱
۵
بیشتر از ۴۰۰

در تمرینی با شدت پایین، پیشنهاد میشود حداقل ۲۰ دقیقه در روز، و به مدت ۳-۴ روز در هفته در تمرین شرکت کنید. از تمرینات با شدت پایین میتوان به باغبانی، کارهای داخل منزل، راه رفتن، نقاشی کشیدن و شستن ماشین اشاره کرد (اووینگ میلز،۲۰۰۷).

۲-۲-۵-۲ شدت متوسط
در تمرین با شدتهای متوسط، گروه عضلانی بزرگ (مثل پشتی و سینه ای و…) درگیر میشوند. در تمرین با شدت متوسط، شرکت کننده در ۶۵-۷۵ درصد حداکثر ضربان قلب خود کار میکند. در یک تمرین با شدت متوسط، شما باید بین ۱۴۳-۱۲۳ ضربه در هر دقیقه تمرین کنید. در این تمرین به طور میانگین ۵/۷ کالری در هر دقیقه نسبت به وزن بدن سوخته میشود. از جدول زیر استفاده کنید تا میزان کالری که در تمرین متوسط سوخته خواهد شد را مشخص کنید (اووینگ میلز،۲۰۰۷).

جدول۲-۲ میزان کالری مورد نیاز برای فعالیت با شدت متوسط
کالری در هردقیقه
وزن شما (پوند)
۳
۱۲۵-۱۰۰
۵
۱۵۰-۱۲۶
۷
۲۰۰-۱۵۱
۸
۲۵۰-۲۰۱
۹
۳۰۰-۲۵۱
۱۰
۴۰۰-۳۰۱
۱۱
بیشتر از ۴۰۰

تمرین با شدت متوسط، از بروز بیماری قلبی جلوگیری میکند، فشار خون را کاهش میدهد، خطر دیابت را کم میکند و باعث بهبودی بیماریهای روانی میشود.
این نوع از تمرین، حداقل ۳ تا ۴ روز در هفته و در هر روز ۱۵-۲۰ دقیقه انجام میشود. از جمله تمرینات با شدت متوسط میتوان به راه رفتن سریع، دوچرخه سواری، ورزشهایی مثل تنیس، بسکتبال، شنا، رقص و پیاده روی اشاره کرد (اووینگ میلز،۲۰۰۷).

۲-۲-۵-۳ شدت بالا
این تمرین برای شروع کردن یک برنامه تمرینی با شدت متوسط مناسب نیست؛ بلکه به افرادی توصیه میشود که به طور همیشگی تمرین و ورزش میکنند. در تمرین با شدت بالا افراد با ۷۵-۸۵ درصد حداکثر ضربان قلبشان فعالیت میکنند.

جدول۲-۳ میزان کالری مورد نیاز برای فعالیت با شدت بالا
کالری در هر دقیقه
وزن شما (پوند)
۷
۱۲۵-۱۰۰
۹
۱۵۰-۱۲۶
۱۲
۲۰۰-۱۵۱
۱۴
۲۵۰-۲۰۱
۱۶
۳۰۰-۲۵۱
۲۰
۴۰۰-۳۰۱
۲۲
بیشتر از ۴۰۰

در این شدت، فعالیت فرد بین ۱۶۲-۱۴۳ ضربه در هر دقیقه میباشد. شدت بالای تمرین به طور میانگین، ۳/۱۴ کالری در هر دقیقه با توجه به وزن بدن، مصرف میشود. برای درک میزان کالری که در این تمرین سوخته میشود، به جدول فوق مراجعه کنید.
از جمله تمرینات با شدت بالا میتوان به دویدن، بالا رفتن سریع از پله، ایروبیک با شدت زیاد، فعالیتهای چرخشی، پرش از روی طناب و تمرینات قدرتی اشاره کرد (اووینگ میلز،۲۰۰۷).

۲-۳ پیشینه تحقیق

۲-۳-۱ تحقیقات داخلی
امین محمدی دمیه و همکاران (۱۳۸۹) در تحقیق خود از ۲۸ مرد میانسال سالم با میانگین سنی ۷/۴± ۳/۳۸ سال استفاده کردند، برنامه تمرینی شامل تمرینات قدرتی به مدت ۸ هفته با ۶۵ تا۸۰ درصد یک تکرار بیشینه، ۱۲-۸ تکرار، ۴-۲ نوبت و سه جلسه در هفته و تمرینات استقامتی نیز به مدت ۸ هفته با شدت ۸۰-۶۵ درصد ضربان قلب بیشینه، به مدت ۳۴-۲۰ دقیقه و سه جلسه در هفته بود. نتایج تحقیق اخیر، کاهش غلظت ویسفاتین پلاسما در مردان میانسال به واسطه کاهش تودهی چربی به دنبال ۸ هفته تمرین قدرتی و استقامتی نشان داد.
گرزی و همکاران (۱۳۹۰) تاثیر ۱۰ هفته تمرین موازی، قدرتی و استقامتی بر شاخصهای هورمونی، لیپیدی و التهابی را در مردان تمرین نکرده مورد بررسی قرار دادند و تغییر معنیداری را در سطوح TNF-α مشاهده نکردند.
تقیان و همکاران (۱۳۸۹) تاثیر یک جلسه تمرین زیربیشینه را بر سطوح TNF-α و IL-6 در زنان چاق و طبیعی مورد بررسی قرار دادند که سطوح IL-6 در هر دو گروه افزایش یافت و سطوح TNF-α فقط در زنان چاق با افزایش همراه بود
عزیزی و همکاران (۱۳۸۹) اثر مکمل های ویتامینی معدنی بر فشار اکسایشی و پاسخ تومور نکروز آلفا را در یک دوره تمرین سنگین شنا بر روی دختران شناگر نخبه مورد بررسی قرار دادند و نتیجه مشاهده شده آنها کاهش تولید سایتوکین های پیش التهابی نظیر TNF-αرا پس از مصرف مکمل ها به همراه داشته است.
عباسی قنبری نیاکی و همکاران (۲۰۱۰) اثر تمرینات تکراری کوتاه مدت با شدت زیاد را بررسی کردند. آزمودنیها که شامل ۶ مرد جوان سالم (سن ۳/۲±۸/۲۲، وزن ۳/۲±۵/۷۸) بودند، تمرینات تکراری دو سرعت (۷ ست با تکرار m 35×۶ و یک دقیقه استراحت بین ست ها) را انجام میدادند. نتایج نشان داد که تغییرات سطح ویسفاتین پلاسما بلافاصله پس از تمرین، افزایش معناداری پیدا کرد.
مقرنسی و همکاران (۱۳۸۷) تغیرات سایتوکینهای پیش التهابی و عامل فعالیت عروقی را پس ۱۲ هفته تمرینات استقامتی منظم مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه دست یافتند که تمرینات استقامتی منظم باعث کاهش معنی داری در سطوح پلاسمایی تومور نکروز آلفا میگردد.
ثاقب جو و همکاران(۱۳۸۹)، در تحقیقی بر روی ۳۸ زن دارای اضافه وزن نشان دادند که تمرین مقاومتی همراه با تغییر در ترکیب بدن و کاهش وزن، منجر به کاهش سطح ویسفاتین پلاسما می شود. این تحقیق بر روی ۳۸ زن داوطلب دارای اضافه وزن انجام شد. آزمودنی ها به سه گروه تمرین هوازی(۱۴n=)، تمرین مقاومتی(۱۴n=) و کنترل(۱۰n=) تقسیم شدند. برنامه تمرین هوازی ۴ روز در هفته با شدت ۸۵-۸۰% ضربان قلب ذخیره و مدت ۵۰ دقیقه در هرجلسه اجرا گردید و برنامه تمرین مقاومتی شامل ۳ دایره و هر دایره ۹ ایستگاه به مدت ۳۰ دقیقه با شدت ۷۰-۶۰% یک تکرار بیشینه بود. پروتکل تمرین در هر دو گروه به مدت ۸ هفته اجرا شد. نتایج این تحقیق نشان داد که تفاوت معناداری در سطوح ویسفاتین سه گروه وجود دارد و اینکه این کاهش در گروه تمرین مقاومتی نسبت به گروه تمرین هوازی و کنترل بیشتر است. در مجموع، نتایج مطالعه حاضر نشان داد، انجام تمرینات مقاومتی دایره ای منجر به کاهش معنادار سطوح ویسفاتین و انسولین پلاسما شد.

۲-۳-۲ تحقیقات خارجی
مشخص شده است که بیان ژن ویسفاتین پس از انجام یک مرحله فعالیت هوازی وامانده ساز افزایش مییابد و تا ۲۴ ساعت پس از آن نیز همچنان بالا است. از طرف دیگر کاهش و عدم تغییر سطح ویسفاتین پلاسما پس از فعالیت هوازی نیز گزارش شده است (فریدی لاند و همکاران،۲۰۰۷؛ هایدر و همکاران، ۲۰۰۶؛ هاس و همکاران،۲۰۰۹ ؛ سیکونو جی و همکاران، ۲۰۰۹).
نتایج مطالعات بر روی مردان سالم لاغر نشان میدهد غلظت ویسفاتین در حال گردش به وسیلهی

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید