دانلود پایان نامه

به انواع مختلفي تقسيم مي كنند. همانگونه كه گردشگري غالبا به اشكالي چون طبيعت محور، ميراث، سلامت و ماجراجويانه تقسيم مي شود، گردشگري ميراث را نيز مي توان به بخش هاو گونه هايي تقسيم كردتا از اين طريق بتوان پيچيدگي هاي آنرا نشان داد و و يژگي هاي متمايزش را درك نمود. اين تقسيم بندي، معمولا از هر دو ديدگاه عرضه و تقاضا صورت مي پذيرد. بدين معني، كه انواع گردشگري ميراث (وگردشگري به طور عام) را مي توان به وسيله مكان ها، رويدادها و مصنوعات بشري كه مشاهده يا بازديد(يعني مصرف) مي شوند و همچنين بوسيله انگيزه و فعاليتهاي گردشگراني كه آنها را بازديد(مصرف) مي كنند، تعريف كرد. تحقيقات حاكي از اين است كه در بيشتر موارد، مردم به منظور افزايش يادگيري، ارضاي حس كنجكاوي، رشد معنوي، تسلاي خاطر، دورشدن از خانه، گذران اوقات با عزيزان و يا خوديابي از مكانهاي ميراث ديدن ميكنند(كونفر، 2000، 45).
2-18. تقسيم بندي گردشگران ميراث بر اساس انگيزه
گردشگران ميراث را براساس انگيزه، به سه دسته تقسيم ميكنند: فرهنگ محور، حساس به فرهنگ و آگاه به فرهنگ. اين انگيزه ها همراه با آثار باقيمانده از گذشته، گستره اي از انواع گردشگري ميراث را به وجود مي آورند كه همه آنها جزء مهمي از محصول ميراث در كشورها هستند.
اين سه گروه از حيث رفتار، تجربه و تفسير به مقدار قابل ملاحظه اي از يكديگر متفاوت هستند. گردشگران فرهنگ- محورزمان بيشتري را در سايت سپري مي كنند، شب هاي بيشتري را دور از خانه در سفر هستند، بازديد از سايتهاي باستان شناختي را فعاليت اصلي خود قلمداد ميكنند و اهميت بيشتري به تفسير مي دهند. اين گروه از سفر خود رضايت بيشتري دارند و اهميت حفاظت از سايت را درك مي كنند. گردشگران حساس به فرهنگ به نسبت گروه آگاه به فرهنگ شباهت بيشتري به گردشگران فرهنگ_محور دارند. براي گردشگران آگاه به فرهنگ، برخلاف دو گروه ديگر، پياده روي و عكس گرفتن فعاليت اصلي است(نيوپان، 2006، 76).
2-19. چالشهاي عمده در رابطه با حفاظت از ميراث فرهنگي
چالش هاي مهم فراروي كشورهاي كمتر توسعه يافته در رابطه با حفاظت از ميراث فرهنگي را ميتوان به شرح زير بيان كرد:
محدوديتهايمالي، مسائل مالكيتي، دستيازيهاي كشاورزان، غارتگري و حفاريهاي غيرقانوني، استعمارگري، حفاظت نامناسب، جنگ و منازعه، مدرنسازي، بيشمار بودن سايتهاي ميراث، فقدان همكاري و مديريت كل نگر، و نداشتن عزم اجتماعي و سياسي
2-20. كميته ملي ايكوموس
شوراي بين المللي بناها و محوطه هاي تاريخي كه روندي35 ساله را طي كرد و سرانجام درسال 1965 به ثمر رسيد. بعدها با نام ايكوموس شناخته شد و اكنون با بيش از 100 كميته ملي و20كميته علمي درسطح جهان در ايران فعاليت مي كند.
شوراي بين المللي بناها و محوطه هاي تاريخي كه در ورشو و درسال 1965 تشكيل شد به عنوان يك تشكل غيردولتي درسطح گسترده تعريف شده و مهمترين مرجع بين المللي است كه در زمينه حفاظت از بناها و محوطه هاي تاريخي به صورت تخصصي فعاليت مي كند. مقر اين تشكيلات در پاريس واقع است.
ايكوموس ايران در29فروردين1381 به طور رسمي تشكيل شده و فعاليت خود را آغاز كرد. به دنبال شكلگيري شوراي بينالمللي بناها و محوطههاي تاريخي مطالعاتو تحقيق در رشته هاي مختلف اين حوزه مورد توجه متوليان آن قرار گرفت و به يكي از اهداف مهم شورا تبديل شد، تا آنجا كه اكنون فعاليت بيش از 20 كميته علمي ايكوموس در جهان مويد اين امر است.
از جمله كميته هاي علمي بين المللي ايكوموس، كميته تخصصي بين المللي جهانگردي فرهنگي، باغ ها و محوطه هاي تاريخي، مرمت سنگ، مرمت چوب، شهرهاي تاريخي، معماري خشتي و ميراث فرهنگي زيرآب است. اين كميته ها وظيفه تدوين رهنمودها و منشورهاي بين المللي در هر يك از رويكردهاي مرتبط با حفاظت، پژوهش، مرمت و معرفي ميراث غيرمنقولي را دارند كه نيازمند كسب آگاهي از آخرين پيشرفت هاي دانش بشري درآن زمينه است. در اساسنامه ايكوموس محدوديت براي تشكيل اين كميته ها در نظر گرفته نشده و بنا بر صلاحديد كميته اجرايي ايكوموس در حوزه هاي مختلف تشكيل مي شود.
اين شورا كه حاصل انديشه ايجاد يك سازمان بين المللي متكي بر كميته هاي ملي در سطح جهان در كنفرانس بين المللي 1930 رم بود، در اجلاس 1931 آتن بارورتر شده و درسالهاي پس از آن به شكلي نظام مند و درسال 1965 با نام ايكوموس در سطحي جهاني جلوهگر شد.
در اجلاس آتن موضوع حفاظت و مرمت آثار فرهنگي تاريخي و هنري مورد بررسي قرار گرفت و منجر به قطعنامه اي شد كه ازآن پس به لحاظ اهميت مفاد آن به منشور آتن موسوم شد. اهداف واصول و معيارهايي كه در منشور آتن پيش بيني شده بود، توجه جامعه ملل را به عنوان يك سازمان جامع جهاني متكفل صلح و امنيت جهان جلب كرد.
به منظور ايجاد همكاري وحمايت بين المللي ازآثار و بناهاي تاريخي، از طرف جامعه ملل در سال1933 كميسيوني به نام كميسيون بين المللي بناهاي تاريخي، ؛جهت ادامه راهي كه دركنفرانس آتن طراحي شده بود، ايجاد شد.
اهداف كميسيون مذكور تلاش براي ايجاد همكاري و حمايت بين المللي از ميراث فرهنگي و تاريخي كشورها از طريق تدوين توصيه نامه ها، ارايه آموزش هاي تخصصي لازم، ارتقاء سطح آگاهي عمومي نسبت به ارزش هاي اين قبيل آثار، تدوين قوانين ناظر به حمايت ازآنها در سطح ملي و تدوين معاهدات جهاني براي حمايت بين المللي از ميراث فرهنگي بود.
در سال 1954 اين كميسيون پيشنهاد كرد كه مفهوم بناي تاريخي براي بناهايي به ك
ار رود كه حفاظت ازآنها داراي منافع اجتماعي بوده و به ويژه از نظر تاريخ هنر، ارزشمند تلقي مي شود.
درحال حاضر شوراي بين المللي بناها و محوطه هاي تاريخي در ايران، فعاليت هايي را در زمينه همگون سازي جايگاه ميراث فرهنگي با معيارهاي جهاني و رفع خلاهايي چون تدوين منشور مرمت انجام مي دهد.
2-21. اصول منشور گردشگري فرهنگي(مديريت گردشگري در مكانهاي داراي ميراث)
شرح زير هشتمين پيش نويس منشور بينالمللي گردشگري، كميسيون بينالمللي، شوراي بينالمللي بناها و محلها (ايكوموس icomos) است كه براي تصويب در دوازدهمين مجمع عمومي ايكوموس، مكزيك، اكتبر 1999 تهيه شده است.
اصل1
چون گردشگري داخلي و بينالمللي در زمره مهمترين محل هاي تبادل فرهنگي است، حفاظت از محيط زيست بايد فرصت هاي مسئولانه و هدايت شده اي را به منظور كسب تجربه و شناخت دست اول از ميراث و فرهنگ آن جامعه براي اعضاي جامعه ميزبان و بازديدكنندگان فراهم كند.
* ميراث طبيعي و فرهنگي يك ذخيره مادي و معنوي است كه داستان توسعه تاريخي جامعه را بازگو مي كند. اين ميراث نقشي مهم در زندگي مدرن داردو بايد براي عموم به لحاظ عيني، فكري و يا احساسي قابل دسترس باشد. برنامه هاي حفظ و نگهداري از ويژگيهاي طبيعي و جنبه هاي ناملموس، ظواهر فرهنگي امروزي و بافت كلي، بايد شناخت و درك اهميت ميراث را به شيوه اي معقول و قابل دسترس برا ي جامعه ميزبان و گردشگر آسان كند.
* تك تك جنبه هاي ميراث فرهنگي و فرهنگي در سطوحي مختلف از اهميت قرار دارند. برخي با ارزش هاي جهاني و برخي ديگر با اهميت ملي و منطقه اي يا محلي. برنامه هاي توجيهي بايد آن اهميت را به شيوه اي مربوط و قابل دست يابي به جامعه ميزبان و گردشگر، به وسيله اشكال برانگيزنده آموزشي، رسانه اي و فن آوري امروزي و با توضيح شخصي اطلاعات تاريخي، محيطي و فرهنگي معرفي كند.
* برنامه هاي توجيهي و كنند و معرفي بايد سطح آگاهي عمومي را بهتر تشويق و حمايت لازم را براي حيات درازمدت ميراث طبيعي و فرهنگي به عمل آورند.
* برنامه هاي توجيهي بايد اهميت مكان هاي ميراث، سنت ها و رسوم فرهنگي را در چارچوب تجارب گذشته و دشواري هاي كنوني منطقه و جامعه ميزبان، از جمله دشواري هاي گروهاي اقليت فرهنگي و زباني، معرفي كند. بازديد كننده همواره بايد از ارزش هاي مختلف فرهنگي، كه ممكن است به يك منبع خاص ميراث نسبت داده شود، آگاه باشد.
اصل2
رابطه بين مكانهاي ميراث و گردشگري رابطه اي پوياست و مي تواند شامل ارزش هاي متضاد شود. اين رابطه بايد به شيوه اي پايدار براي نسل هاي امروز و فردا هدايت شود.
* مكان هاي داراي اهميت ميراث ارزشي براي مردم، به عنوان يك پايه مهم تنوع فرهنگي و توسعه اجتماعي، ارزش واقعي دارند. حفظ و نگهداري درازمدت فرهنگ هاي زنده، مكان هاي ميراث، مجموعه ها، يك پارچگي طبيعي و بومي و بافت آنها بايد جزء سازنده اصلي سياست هاي اجتماعي، اقتصادي، سياسي، حقوقي، فرهنگي و توسعه گردشگري باشد.
* -تعامل بين منابع يا ارزشهاي ميراث و گردشگري تعاملي پويا و تغيير يابنده است كه فرصتها، چالشها . ونيز اختلافات بالقوه ايجاد مي كند. توسعهها، فعاليتها و طرحهاي گردشگري بايد نتيجه مثبت به بار آورند و اثرات منفي بر ميراث و سبك زندگي جامعه ميزبان را به حداقل برسانند، و در همين حال پاسخگوي نيازها و خواسته هاي گردشگر باشد.
برنامه هاي حفظ، توجيه و توسعه گردشگري بايد بر مبناي شناختي جامع از جنبه هاي مشخص اما اغلب پيچيده و متضاد، اهميت ميراث مكان خاص استوار باشند. پژوهش و رايزني مستمر براي تقويت شناخت و درك آن اهميت، مهم است.
* حفظ اصالت مكان هاي ميراث و مجموعه ها حايز اهميت است. اين امر عنصر اصلي اهميت فرهنگي آنهاست، زيرا در ماده طبيعي حافظه مشترك و سنت هاي ناملموس كه در گذشته باقيمانده اند. تجلي مي يابد. برنامه هايي بايد اصالت مكانها و تجارب فرهنگي را معرفي و تبيين كنند تا شناخت و درك از ميراث هاي فرهنگي افزايش يابد.
* طرح هاي توسعه گردشگري و زيربنايي بايد ابعادهنري، اجتماعي و فرهنگي، چشم اندازهاي طبيعي و فرهنگي و ويژگي هاي تنوع زيستي و بافت ديداري وسيعتر مكانهاي ميراث را به حساب آورند. بايد به استفاده از محصولات محلي اولويت داده و سبك هاي معماري محلي يا سنت هاي بومي و محلي مدنظر قرار گيرند.
* قبل از آنكه مكانهاي ميراث به منظور گردشگري حمايت و توسعه يابند، طرح هاي مديريت بايد ارزش هاي طبيعي و فرهنگي آن مكان را برآورد كنند. آنگاه اين طرح ها بايد حدود مناسب تغييرات قابل قبول- به خصوص در ارتباط با تاثير شمار بازيد كنندگان برويژگي هاي طبيعي، يكپارچگي، بوم شناختي و تنوع زيستي آن مكان، سيستم هاي جاده هاي محلي و حمل ونقل و رفاه اجتماعي، اقتصادي وفرهنگي جامعه ميزبان- را تعيين كنند. چنانچه سطح احتمالي تغييرات غير قابل قبول، طرح هاي پيشنهادي توسعه بايد اصلاح شوند.
* تدوين برنامه هاي ارزشيابي مستمر براي تخمين اثرات تدريجي فعاليت هاي گردشگري و توسعه بر روي مكان يا اجتماعي خاص ضروري است.
* برنامه ريزي حفظ و نگهداري و گردشگري مكان هاي ميراث بايدبازديدي ارزشمند، رضايتبخش و دلپذير براي گردشگر باشند.
برنامه هاي حفظ و نگهداري و گردشگري بايد اطلاعاتي با كيفيت عالي ارائه كنند تا شناخت بازديد كننده را از اهميت ويژگي هاي ميراث و ضرورت حفظ آنها به حد مطلوب برسانند تا او بتواندبه شيوه اي مناسب از بازديد مكان موردنظر لذت ببرد.
* ب
ازديدكنندگان، چنانچه مايل باشند، بايد بتوانندمكان ميراث رابا سرعت دلخواه خودشان بازديد كنند. تعيين مسيرهاي خاص گردش براي به حداقل رساندن اثرات بازديدها بر انسجام و بافت طبيعي يك مكان و ويژگيهاي طبيعي و فرهنگي آنجا ممكن است ضروري باشد.
* محترم شمردن قداست اماكن و رسوم و سنت هاي مذهبي براي مديران آن اماكن، بازيدكنندگان، سياست گذاران، برنامه ريزان و تورگردانان امري بس مهم است. بازديدكنندگان رابايد تشويق كرد كه به عنوان مهماناني ارزشمند براي ارزشها و سبك زندگي جامعه ميزبان احترام قايل شوند، از سرقت اشياء فرهنگي يا خريد و فروش غيرقانوني آنها بپرهيزند. و به شيوه اي مسئولانه رفتار كنند تا اگر خواستند دوباره به آن مكان بازگردند، از آنها مجددا استقبال شود.
* برنامهريزي فعاليتهاي گردشگري بايد امكانات مناسب براي آسايش، امنيت و رفاه بازديدكننده را فراهم كند، به طوري كه لذت بازديد افزايش يابد، ولي اثر مخرب بر اجزاي مهم يا ويژگيهاي بومي نداشته باشد.
* جوامع ميزبان و مردم بومي بايد در برنامه ريزي حفظ و نگهداري و گردشگري درگير باشند.
* حقوق و منابع جامعه ميزبان در سطوح محلي و منطقه اي، صاحبان املاك و مردم بومي ذيربط كه ممكن است حقوق يا مسئوليت هاي سنتي خود را برسرزمين و جاهاي مهم آن اعمال كنند، بايد محترم شمرده شوند. آنها بايد در تعيين اهداف، راهبردها و پروتكل هاي مربو به شناسايي، حفظ، مديريت، ارائه و تبيين منابع خودشان، رسوم فرهنگي و جلوه هاي فرهنگي معاصر در زمينه گردشگري درگير باشند.
* درحالي كه ممكن است ميراث يك مكان يا منطقه اي خاص بعدي جهاني داشته باشد، ولي نياز ها و خواسته هاي برخي از جوامع يا محلي در مورد تحديد يا مديريت دست يابي عيني، معنوي يا فكري بازديدكنندگان به برخي رسوم، دانش ها، باورها، فعاليت ها، اشياء يا محل هاي فرهنگي بايد محترم شمرده شوند.
اصل5
فعاليتهاي گردشگري و حفظ و نگهداري بايد به نفع جامعه ميزبان باشد.
* سياست گذاران بايد از اقداماتي براي توزيع عادلانه منافع گردشگري حمايت كنند تا تمام مناطق كشور در آن سيهم شود. اين امرسطوح توسعه اجتماعي-اقتصادي رابهتر مي كند و در كاهش فقر، درهركجا كه لازم باشد، تاثير مي گذارد.
* مديريت حفظ و نگهداري و فعاليت هاي گردشگري بايد منافع اقتصادي، اجتماعي وفرهنگي عادلانه اي رابراي مردان و زنان جامعه ميزبان يا محلي، در تمام سطوح از طريق آموزشي، كارآموزي و ايجاد فرصت هاي شغلي تمام وقت فراهم كند.
* بخش قابل توجهي از درآمد حاصل از گردشگري مكانهاي ميراث بايد به حفظ، نگهداري و معرفي آن مكانها، از جمله موقعيت طبيعي و فرهنگي آنها اختصاص يابد. بازيدكنندگان بايد، در هركجا كه ممكن باشد از اين اختصاص درآمد مطلع شوند.
* برنامه هاي گردشگري بايد كارآموزي و اشتغال راهنماها و راهنمايان محل را از ميان اعضاي جامعه ميزبان به منظور افزايش مهارت هاي مردم محلي در معرفي و تبيين ارزشهاي فرهنگي شان تشويق كنند.
* برنامه هاي توجيهي و آموزش ميراث در ميان مردم جامعه ميزبان بايد دخالت راهنمايان محلي را ترغيب كنند. اين برنامه ها بايد به افزايش آگاهي مردم محلي از ميراث خودشان و محترم شمردن آن كمك و آنان را تشويق كنند كه در مراقبت و نگهداري آن سهمي مستقيم داشته باشند.
* برنامه هاي مديريت حفظ و نگهاري و گردشگري بايد شامل فرصت هاي آموزشي و كارآموزي براي سياست گذران، برنامه ريزان،


دیدگاهتان را بنویسید